Przy różnych okazjach modlimy się za ojczyznę. I to dobrze. Modlimy się za nas, dziś żyjących, za wszystkich rodaków, o to, byśmy umieli dobrze żyć, dobrze podejmować decyzje, za naszych polityków… i to wszystko są bardzo dobre intencje modlitwy, nie tylko z okazji rocznicy.

I modlimy się też za naszych zmarłych rodaków. A zwłaszcza za tych, którzy zginęli za ojczyznę, którzy oddali życie, którzy bronili jej przed tym czy innym najeźdźcą. I to też jest dobra intencja modlitwy, przecież zawsze mamy modlić się za zmarłych.

A teraz spróbujmy ją rozszerzyć i modlić się za zmarłych – za wszystkich; za tych, którzy najbardziej potrzebują Bożego miłosierdzia. Więc i za najeźdźców, za tych, którzy nam szkodzili, palili, zabijali, mordowali… Tak, robili źle. Tak, skrzywdzili naszych rodaków. Tak, ale – oni też nie żyją. I też potrzebują modlitwy.

Biblioteka im. Luigii Tincani znajduje się w Rzymie, w naszym domu generalnym (via Appia Antica 226). 
Od roku 2017 należy do Zespołu Bibliotek Kościelnych (PBE - Polo Biblioteche Ecclesiastiche) i jest otwarta dla publiczności.
Informacje o Bibliotece (po włosku).
Regulamin (po włosku).
Katalog  (należy wybrać opcję Ricerca Avanzata, Aggingi filtiri di ricerca i w polu Codici wpisać PBEN6)

Kongregacja Doktryny Wiara wystosowała 1 sierpnia 2018 roku list do biskupów, w którym przedstawiła zmianę punktu 2267  Katechizmu Kościoła Katolickiego.

Była to decyzja papieża Franciszka, chociaż pierwsze sformułowanie pochodzi z nauczania Jana Pawła II: „W tej samej perspektywie należy widzieć coraz powszechniejszy sprzeciw opinii publicznej wobec kary śmierci, choćby stosowanej jedynie jako narzędzie „uprawnionej obrony” społecznej: sprzeciw ten wynika z przekonania, że współczesne społeczeństwo jest w stanie skutecznie zwalczać przestępczość metodami, które czynią przestępcę nieszkodliwym, ale nie pozbawiają go ostatecznie możliwości odmiany życia.” (Encyklika Evangelium Vitae, 27).

Podobnie papież Benedykt, który przywołał ten temat w pozdrowieniu w języku angielskim na końcu audiencji 30 listopada 2011: Wyrażam nadzieję, że wasze obrady wzmocnią inicjatywy polityczne i legisjacyjne, które są rozwijane w rosnącej liczbie krajów, by wyeliminować karę śmierci i by postępować w kierunku dostosowania prawa karnego zarówno do wymagań godności ludzkiej więźniów, jak i do skutecznego utrzymywania porządku publicznego" [tłum. ms].

To stały ruch Kościoła w kierunku coraz lepszego zrozumienia, zgodnie z tym, co obiecał Jezus: Duch Prawdy doprowadzi was do całej prawdy (J 16, 13)! To światło także dziś oświetla mroki i przemoc naszych czasów: to radość Ewangelii!

Dzisiejszy post jest nietypowy, bo mówi o rzeczach których żadna z piszących nie doświadczyła. O wydarzeniach z czasów, kiedy nie było nas, (czytaj: zgromadzenia) w Polsce. Czterdzieści-pięćdziesiąt lat temu papieżem był Paweł VI, Giovanni Battista Montini, który od jutra będzie świętym. Człowiek w naszej zakonnej rodzinie bardzo dobrze znany. Dobry znajomy i współpracownik matki Tincani z czasów, kiedy ona zajmowała się duszpasterstwem studentek i naszym pierwszym rzymskim akademikiem, a on był asystentem kościelnym F.U.C.I. (Włoskiego Stowarzyszenia Studentów Katolickich).

Jako papież ks. biskup Montini pozostał w kontakcie z naszą Matką, a siostry były kilkakrotnie na audiencjach u niego. W naszych archiwach znalazłyśmy jego przemówienie z jednego z tych spotkań, które odbyło się 20 sierpnia 1967 roku. Papeiż Paweł przyjął wtedy w Castel Gandolfo grupę najmłodszych sióstr. Tutaj tekst przemówienia papieża.

Nasza założycielka Luigia Tincani zmarła 31 maja 1976. W sierpniu odbyła się kapituła generalna, na której siostry wybierały nową przełożoną generalną. Papież Paweł VI przyjął je na audiencji 1 września 1976. Tutaj tekst jego przemówienia.

Każdy z nas, niczym Maryja, nosi w sobie jakąś wielką tajemnicę. Niejednokrotnie sami dla siebie pozostajemy tajemnicą, którą odkrywamy dzień po dniu. Uczymy się samych siebie w relacji do innych osób. To drugi człowiek, czasami nawet nieświadomie, wydobywa z nas to, co siedzi w nas najgłębiej. Dzięki temu podejmujemy drogę wzrastania w człowieczeństwie.

Elżbieta przeżywa wielką tajemnicę macierzyństwa pomimo swego podeszłego wieku. Maryja oczekuje narodzin Syna mimo, iż nie doświadczyła pożycia z mężczyzną. Ile pytań, ile wątpliwości, ile obaw kłębiło się w ich sercach i umysłach gdy dodatkowo narażone były na obserwacje, uwagi, komentarze otoczenia? 

Maryja wyrusza w drogę, by służyć. Elżbieta wychodzi na spotkanie Maryi. To wzajemne wychodzenie naprzeciw jest nieodzownym warunkiem spotkania i zrozumienia drugiego człowieka, siebie samego i woli Bożej. 

Proszę Cię, Panie, o postawę służby, otwarcia na potrzeby bliźnich, o umiejętność empatii. Niech moje własne problemy, troski nie zasłaniają mi potrzeb tych, których stawiasz na mojej drodze.